⏱️ Tempo de lectura: 5 min
Índice de contidos
- Diario dun amencer diferente en Santa Comba
- Unha pequena recomendación antes de continuar
- Cando a fotografía aparece onde non a estabas buscando
- O instante no que todo encaixa
- Por que aparece un dobre arco da vella?
- Aínda máis sorte, dobre arco da vella
- Un diario de luz, azar e atención
- Un artigo máis dentro dun diario fotográfico
Diario dun amencer diferente en Santa Comba
Hai etapas nas que o tempo parece abrirse un pouco máis do habitual.
Estes días de vacacións están a permitir algo que non adoita ser común na miña rutina: saír a fotografar ao amencer, sen présas, deixando que a mañá marque o ritmo. Son datas de Nadal, si, pero máis alá do calendario, son días nos que o corpo e a cabeza agradecen baixar unha marcha e volver mirar con calma.
Con esa idea achegueime de novo á praia de Santa Comba, un lugar ao que non visito con frecuencia e que sinto que aínda non teño completamente explorado. Xa estivera alí días atrás, buscando composicións nunha pequena cala con formacións rochosas interesantes. Aquel día, porén, o ceo quedou nun termo medio e pouco interesante. Gris, plano e sen esa chispa que sempre tengo buscar e que lle da máis épica as miñas fotografías.
Días despois decidín volver. As previsións apuntaban a un ceo con máis carácter, aínda que a marea xogou en contra e impediu que puidese chegar á zona que tiña pensada inicialmente.
Unha pequena recomendación antes de continuar
Mentres escribía este artigo, resultoume imposible non ter na cabeza a portada e a música dun dos discos que máis me marcaron: The Dark Side of the Moon, de Pink Floyd.
Por isto, aquí vos deixo o disco en YouTube: Dalle una escoita!
Luz branca que se descompón, cores, física e emoción convivindo no mesmo espazo. Se che apetece, creo sinceiramente que é unha banda sonora perfecta para acompañar a lectura do que vén a continuación.
Seguimos!
Cando a fotografía aparece onde non a estabas buscando
Durante un bo anaco estiven tentando atopar algo nesa primeira zona da cala. Probei diferentes encadres, busquei alternativas…son bastante cabezón, sí haha. Pero nada acababa de funcionar, non me convencía o que facía.
Ata que, nun deses momentos nos que decides parar. Levantei a cabeza e simplemente parei a respirar, mirar e xireime cara ao outro lado da praia.
O ceo comezaba a tinguirse de tons rosados, maxentas e dourados. Sen pensalo moito, collín o equipo e fun cara esa zona, aínda que sabía que compositivamente non o tiña sinxelo. Esa zona tiña poucas rochas para posibles primeiros planos e un espazo máis aberto do que adoito traballar.
Foi entón cando apareceu o primeiro sinal inesperado: un fragmento de arco da vella xusto ao carón da ermida de Santa Comba.
Entón, comecei a moverme, a buscar encadres, algo obsesionado por integrar esa parte final do arco coa ermida. Pero mentres facía fotos decateime de algo máis grande estaba a acontecer: non era só un fragmento.
O arco da vella estaba a completarse diante de min!
O instante no que todo encaixa
En cuestión de segundos, o que antes era un detalle converteuse nun fenómeno completo: o arco enteiro debuxado no ceo, algo que nunca antes tivera ocasión de fotografar.
Non había tempo que perder. Cambiei rapidamente de posición, buscando unhas rochas que puidesen funcionar como primeiro plano.
Despois de probar, comprobei que unha fotografía horizontal non ía transmitir a forza do momento. O ceo pedía espazo, amplitude, e o diálogo entre terra e aire necesitaba máis aire.
Así que optei por unha panorámica, coa intención de que as rochas do primeiro plano formasen unha especie de arco visual que dialogase, sen ser totalmente simétrico, co arco da vella no ceo.
Cando levaba un rato preparando a miña composición, chegou outra sorpresa máis: non era un só arco da vella, senón un dobre arco completo. E entre ambos, unha franxa escura perfectamente visible.
É incrible como de primeiras, cando estou tan centrado na composición e na fotografía, se me pasou por alto o que estaba a acontecer ante a miña ollada. Un dobre arco!!
Por que aparece un arco da vella?
Un arco da vella non é un simple arco de cores no ceo, senón un fenómeno óptico que xorde da interacción da luz cunha multitude de pingas de auga suspendidas na atmosfera. Cando os raios do Sol entran nas pingas, a luz, que viaxa como un raio “branco”, muda de medio ao pasar do aire á auga: diminúe a velocidade e cambia de dirección. Dentro da pinga, parte desa luz refractada reflicte internamente na superficie oposta, e cando saen de novo ao aire volven sufrir outra refracción.
Debido a que cada cor do espectro se desvía nun ángulo lixeiramente distinto, o resultado é a separación das cores que vemos no arco primario.
No arco principal, a luz que sufriu unha soa reflexión interna sale das pingas formando un semicírculo de cores con vermelho no exterior e violeta no interior, cun ángulo típico de aproximadamente 42° respecto á liña antisolar (o punto directamente oposto ao Sol desde os teus ollos).
Aínda máis sorte, dobre arco da vella
Un dobre arco da vella aparece cando, en determinadas condicións, unha parte da luz é reflicida dúas veces dentro das pingas antes de saír. Ese segundo rebote fai que a luz perda intensidade (polo que este arco secundario é máis tenue). Neste caso a orde de cores quede invertida: o violeta no exterior e o vermello interior, situándose uns 10 graos máis alá do arco primario, arredor dos 50–53°.
Entre estes dous arcos pode verse unha banda do ceo visiblemente máis escura, chamada banda escura de Alexander. Esta franxa produce ese contraste entre os arcos porque a luz refractada polos distintos ángulos implicados non alcanza a ollada do observador nesa rexión, deixando unha área onde chega menos luz dirixida polos procesos de reflexión e refracción que forman os arcos.
Na práctica, estes arcos preséntanse cando o Sol está baixo no ceo e as pingas de choiva aínda están presentes fronte ao observador, xusto como ocorría neste abrente na costa de Santa Comba. O sol ás costas e a choiva no mar permitiron que se xerase este fenómeno óptico con todos os seus compoñentes, incluído o segundo arco e a súa banda escura característica.
Un diario de luz, azar e atención
Esta fotografía non estaba planificada.
Non sabía que acabaría facendo unha panorámica, nin que aparecería un arco da vella completo, e moito menos un dobre arco con todas as súas partes visibles. Pero si había algo previo: estar alí, madrugar, aceptar que a idea inicial non funcionará, manter a mirada atenta e a mente esperta.
Ás veces a fotografía non trata de perseguir unha imaxe concreta, senón de recoñecer o momento cando aparece.
Este amencer en Santa Comba foi iso: unha lección de atención, de cambio de plans e de como a luz, cando quere, escribe a súa propia historia.
Un artigo máis dentro dun diario fotográfico
Este texto forma parte dunha serie de artigos nos que a fotografía é só o punto de partida. Historias nas que falo de imaxes, si, pero tamén do que hai detrás delas: a espera, as dúbidas, os erros, os momentos inesperados e as aprendizaxes que veñen con cada saída.
Do mesmo xeito que en A Perseverancia na Fotografía, aquí non busco explicar como se fixo unha foto en si mesma, senón compartir o camiño ata chegar a ela. Unha especie de diario no que técnica, experiencia e reflexión camiñan xuntas. Porque para min a fotografía non remata cando se preme o disparador.
Moitas veces é xusto aí cando comeza!
You might also like
Leave a reply