A Perseverancia na Fotografía

⏱️ Tempo de lectura: 4 min

Índice de Contidos

• A visita na que non fixen nin unha foto
• O cambio de ollada
• Cinco viaxes de aprendizaxe
• A sexta visita: cando todo encaixou
• O que aprendín dun deserto
• Conclusión: voltar é crear

A visita na que non fixen nin unha foto

A primeira vez que pisei as Bardenas Reales foi case por casualidade. Viaxaba con meu amigo Muíños por terras de Navarra, e el insistiu en facer unha parada nese lugar que a min, sinceramente, non me chamaba nada.

“¿Que carallo pinto eu nun deserto?”, pensei.
Naquel tempo a miña fotografía xiraba arredor da auga, das néboas e dos bosques húmidos. As Bardenas parecían o seu contrario: áridas, secas, sen vida aparente. Fun un pouco a regañadentes, convencido de que aquel sitio non tiña nada que ofrecerme.

Tanto era así que nin saquei a cámara da mochila.
Hoxe fáiseme imposible non sorrir ao lembralo. A vida, ás veces, ten estas ironías: ensínache que non existen lugares sen historia, senón miradas que aínda non están preparadas para vela.

Hai lugares que nos chaman sen razón aparente. Outros, en cambio, aparecen no noso camiño e non sabemos que facer con eles.
As Bardenas Reales foron, para min, un deses segundos casos.

O cambio de ollada

Pasaron algúns anos e, con eles, chegou unha forma distinta de mirar.
Nunha nova viaxe por Navarra decidín voltar ás Bardenas, pero esta vez de maneira máis consciente. Xa non ía como quen cumpre un trámite, senón con curiosidade por descubrir se o erro fora do lugar… ou meu.

E daquela todo cambiou.

Aquelas montañas erosionadas, os tons ocres e dourados, o silencio (cando non estabas rodeado de turistas)… Había unha forza inmensa en todo aquilo. Comecei a ver texturas, formas e luces que antes pasaran desapercibidas.
Comprendín que aquel deserto non era un lugar morto, senón un espazo que pedía tempo e respecto.

Cinco viaxes de aprendizaxe

Nos cinco anos seguintes voltei unhas cantas veces ás Bardenas Reales. Cada viaxe foi distinta, e en case todas as ocasións o tempo xogou na súa propia liga.

Ceos planos, luz dura, días sen contraste…
Eses momentos nos que un pensa: “non hai foto posible”.

Pero volver converteuse nun hábito, nun xeito de manter viva a curiosidade. Non era so teimosía, era tamén confianza. Algo me dicía que ese lugar gardaba algo para min, e que o único que podía facer era estar alí cando chegase o momento.

Unha vez lembro ver pasar unhas nubes illadas durante o solpor. Algo sutil, pouca cousa.
E nese intre tiven a sensación de que o deserto me dicía: “vas polo bo camiño, pero aínda non”.

A sexta visita: cando todo encaixou

E entón chegou o día.
Nesta última viaxe, nunha especie de peregrinaxe anual polas terras do norte onde o obxectivo adoitan ser bosques e ríos, decidín volver unha vez máis ás Bardenas Reales. Esta vez si había expectativas: levaba días revisando mapas de nubes, aplicacións meteorolóxicas e previsións de luz. Todo apuntaba a que, por fin, o ceo regalaría algo especial.

A visita comezou con moita xente, turistas, coches… máis movemento ca nunca. Moitos deles bastante maleducados, teño que dicir, e que se adicaban a pasar as vallas e camiñar por zonas nas que non está permitido o acceso. Isto é certamente preocupante porque o desgaste que produce a presencia humana dana gravemente lugares como este.

Por sorte, a medida que a tarde avanzaba, o silencio foi ocupando o espazo e xente desaparecendo.
Quedamos uns poucos. Eu estaba alí de pe, coa cámara lista e esa mestura de calma e anticipación que precede os grandes momentos.

E chegou.
O ceo comezou a tinguirse de laranxas e vermellos imposibles. A luz transformou o deserto, e cada minuto parecía mellor có anterior. Comecei a compoñer e recompoñer, lembrando fotos doutros anos, facendo panorámicas, xogando coas formas e o relevo.

Durante dúas horas non houbo tempo nin fatiga, só luz, vento e silencio.

Foi un dos solpores máis espectaculares que vin na miña vida.
E nese momento sentín que todo —as viaxes, os erros, a espera— cobraba sentido.

Comprendín que a perseverancia na fotografía non é insistir sen rumbo, senón confiar no proceso, preparar o camiño e esperar o momento preciso no lugar correcto.

O que aprendín dun deserto

As Bardenas Reales ensináronme que volver non é un fracaso, senón parte do proceso.
Cada visita, mesmo as aparentemente inútiles, engaden algo: unha comprensión nova da luz, do lugar e de ti mesmo.

Para min, a perseverancia na fotografía non é insistir sen rumbo, senón aprender a esperar o momento preciso. É entender que non todo depende de nós.

Porque si, a sorte existe. Sobre todo cando estás lonxe da casa e non podes voltar a unha localización cando queiras. Pero esa sorte non aparece de xeito máxico: chega cando sabes ler os sinais, cando entendes que ese día é o día.
A verdadeira sorte é estar preparado cando todo encaixa. Ainda que isto tamén ten moito traballo detrás!

Conclusión: voltar é crear

Cando penso nesta última visita ás Bardenas, síntoa como un peche e un comezo ao mesmo tempo.
Peche, porque por fin conseguín a fotografía que levaba anos buscando.
Comezo, porque agora sei que aínda quedan moitas máis esperándome e porque me quedan moitos rincóns por explorar. Estou seguro que hai tesouros agochados agardando a que eu chegue coa miña cámara!

A perseverancia é iso: volver coa mente aberta e a cámara preparada, sabendo que o lugar seguirá alí, agardando o instante no que luz, tempo e mirada se crucen de novo.

Ao final, a fotografía non é cuestión só de sorte nin de técnica, senón de presencia e traballo.
De estar alí, cando a natureza decide amosarnos todo o seu esplendor.

Por suposto, teño máis fotografías daquela marabillosa tarde pendentes de ver a luz.
Se queres descubrílas, sígueme nas redes — moi pronto as irei compartindo por alí!